La Conferencia Episcopal ultima los documentos para reconocer la misión del voluntariado católico
Fuente: Vida Nueva Digital
Por José Beltrán
01/10/2026 - 12:09
Los obispos españoles quieren reconocer oficialmente el servicio que llevan a cabo miles de voluntarios laicos católicos, tanto en Cáritas como en la pastoral penitenciaria. Para ello, se creará un ministerio laical instituido al servicio de la caridad.
En el documento se proponen modificaciones al Código de Derecho Canónico latino, basadas en la labor realizada por las dos Asambleas Generales del Sínodo de los Obispos, celebradas en octubre de 2023 y octubre de 2024, y en los respectivos documentos finales. Afectan a los cánones sobre el gobierno eclesiástico, la participación corresponsable de los laicos en la vida de la Iglesia y la rendición de cuentas.
Fuente: Vatican News
30/09/2026
La Comisión canónica —instituida al servicio del Sínodo, en acuerdo con el Dicasterio para los Textos Legislativos— ha trabajado, en estos años, a partir de los resultados del proceso sinodal 2021-2024, en particular del Documento Final aprobado el 26 de octubre de 2024, y de las diversas contribuciones recibidas de expertos de todo el mundo.
SinesGune Kristau euskaldun bidelagunak: III. topaketea Arantzazun urriak 17, zapatua
Loiolan lehen topaketea, Estibalizen bigarrena, hirugarren topaketea Arantzazun izango dogu. Gai nagusia Bitoriano Gandiaga: fededun poeta honen heriotzaren 25. urteurrenean. Erdu!
Fuente: arratiaeliza
Menditik Kostara
01/10/2026
2026ko irailaren 29a
Agur t’erdi, adiskideok!
Uztailean bidalitako mezuan SinesGuneren hurrengo topaketaren berri eman genizun, hots, urriaren 17an, larunbata, Arantzazuko santutegian egingo dugunarena.
Dakizunez, gaia Bitoriano Gandiaga izango da, haren heriotzaren 25. urteurrena dela-eta. Hortaz, topaketaren helburua Gandiagaren lanaz gogoeta egitea, haren ondareaz jabetzea eta haren lanak gaur egun zer dioskun hausnartzea izango da.
Hiru hizlari izango ditugu: Jose Mari Kortazar, Paulo Agirrebaltzategi eta Sebastian Gartzia Trujillo. Goizean, ordu erdiko hitzaldi bana eskainiko digute, bakoitzak bere aurkezpenean Gandiagaren lanaren alde bat aztertzeko:
-“Arantzazu: Harri eta elorri… Euskal Herri” (Paulo Agirrebaltzategi).
- “Euskal erlijioaren markak Gandiagarengan” (Sebastian Gartzia).
- “Erlijio gaia Gandiagaren poesian” (Jose Mari Kortazar).
Hori horrela, goizeko egitaraua ondorengoa izango da: ordu erdiko hitzaldi bat entzun eta horretaz beste ordu erdiko solasaldia izan guztion artean. Hortaz, goizez, hiru hitzalditxo eta hiru solasalditxo izango genituzke.
Arratsaldez, mahai-inguru bat egingo dugu hiru hizlariekin. Mahai-inguruko horren mintzagaia ondorengo hau izango da: Gandiagaren lanak (pentsaera, gogoetak, kezkak…) zer diosku euskaldun fededunoi gaur egun; zertan lagundu gaitzake, zer iradokizun egiten dizkigun…
Azkenik, arratsaldean bertan, eukaristia ospatuko dugu, hainbat arrazoi baititugu eskerrak emateko.
Larunbateko saioaz gain, nahi dutenek igandean ere jarraitu dezakete eta gaua Arantzazun bertan eman. Igandeko plana erretiroaren modukoa izango litzateke, Gandiagaren testuek lagunduta, otoitz egin eta gure otoitza partekatu eta gure fedea ospatu. Ziur aski, igandeko saioan parte hartzeko lekua mugatua izango da, ostatuko baldintzak direla-eta; hortaz, kopuruz gaineko eskaera balego, izena ematearen hurrenkeraren arabera egingo genuke.
Honekin batera, inprimaki bat bidaltzen dizugu izena emateko. Larunbateko kostua (lekua eta janaria) 40 euro izango da. Larunbataz gain, igandean ere parte hartu dutenentzako kostua hau izango da:
- Gaua eta gosaria: 35 euro
- Bazkaria: 30 euro.
Izena emateko, inprimaki bat bidaltzen dugu, epea urriaren 7ra arte zabalarik dagoelarik.
Ordainketa egiteko moduari dagokionez, izena emanda izango dutenei esango diegu
Galderarik, iradokizunik eta proposamenen bat baduzu, ez izan zalantzarik eta idatzi edo deitu iezaguzu (sinesgune@gmail.com).
Animatu zaitez eta eman izena!
Besarkada bero bat
Estibalizko topaketea
Gaur ospatu da Estibalizeko Santutegian Loiolako batzarraren jarraipenea izan dan lan eguna. Talde izena aukeratu da: SinesGune. Kristau euskaldun bdelagunak. Goizean, izena aukeratu aurretik, “Kristau argitan euskaldun, gaur eta geroko eginbidean” gogoeta aurkeztu dau Jon Mentxakatorrek. Lan sakona, trinkoa, aberasgarria.
Bazkariaren ostean, bizipen batzuen barri partekatu eta hurrengo hitzordua jarri da: urriaren 17an, zapatua. Batzordeak esango deusku non, lantzeko gaia eta dinamika.
Eukaristia ospatuz, Koldo Katxo jesuitea buru zela, amaitu da topaketa aberasgarri hau.
Jarraian, partekatu diren gogoeta batzuen zatitxoak, kronika hau luzeegia ez egitearren.
Amaitzeko eskerrik asko antolatzaileei, egin daben beharragaitik hau guzti hau martxan jartzeko.
Partekatu diren gogoeta batzuk
Eskerrak bihotz bihotzetik gutun idazleari.
Errealitatea aztertzen du, behaketa sakon bat egiten du, eta bizitzarako beharrezkoak diren elementuak ematen ditu, pertsona ororen bizitzarako, nornahi dela ere eta nonnahi dagoela ere: euskera; fedea; kultura; misterioa; transzendentzia; tradizioa; mistizismoa, elementu hauek etengabe presente dagoen "iturri" hitzaz inguratuta. Or.11,16&2 Ebanjelioa ez da agortu, haren iturria ez baita mundu honetakoa.
Maite Iratzoki
Bainan zertan, Norengan dugu ESPERANTZA ?
Premiazkoena. Jainkoak maite duela jendea hau ahantzezina dela guretzat kristau bagira.
Atxik dezagun fedearen argitxoa pizturik.
Eta, Peguy idazleak zion bezala, «esperantzaren neska ttikiak» argi hori eskain diezola Herri huni eta munduari, baitu beharra.
«Ebanjelioa ez da agortu, haren iturria ez baita honetakoa.
Zorionekoa zu, beraz, altxor handi baten jabe baitzara»
Zure azken hitz horrekin bukatuko dut hortan sinesten baitut finki, eta besteek ere jasta dezaten hortarik amesten aspaldian.
Graxi Solorzano
Argiguneak Jon Mentxakatorreren testuan
1. Euskal Herrian euskaldun eta kristau fededun izatearen errealitatearen deskribapena:
a. gutxiengoa izatea
b. ez fama onekoa
c. tradizioaren etenaldia.
2. Esku artean dugun altxorraren kontzientzia.
3. Badugu zerbait inportante eskaintzeko gure garaikideei eta hurrengo belaunaldiei.
4. Gure une historiko hau oso egokia izan daiteke benetako kristau fedean sakontzeko: “euskaldun fededun izateko inolako beharrizan edo irabazi mundutarrik ez dagoenean, haren presentziaren arrazoi bakarra da:
Jesukristoren bizipena (2.)
5. Ilustrazio aurreko eta osteko tradizioak aurrez aurre jarri beharrean, modu kritikoan uztartzea. Testuinguru horretan, antropologia birpentsatzearen beharra –amaitu gabeko solasaldietako bat (3. or).
6. Garai guztiak zailak izan dira. Gure garai honek aukera paregabea ematen digu fedean sakontzeko (baita gure identitate kulturala garatzeko aukera ere).
7. Garai guztiak zailak izan dira. Beste une historiko latz batzuetan zer eredu iradokitzaile izan dugun ikertzea interesgarria da.
8. Sakratutasunarekiko sentiberatasuna eta espiritualtasuna jorratzeko beharra.
9. Erronka iradokitzailea: Euskal Herrian eta Euskal Herritik jorratzea teologia, mistika eta etika.
Luzio Uriarte
Bestetik, zail egiten zait irudikatzea Euskal Eliza moduan aparte "borroka" egitea. Esan bezala, fededunok oro har oso gutxi gara, gutxiengo handian gaude. Eta bertan euskaldun fededunok gutxiengoaren gutxiengoa.
Zelan egin, beraz, lan? Gure inguruko eliza osoarekin ( euskal elizbarrutiak) batera ala gure kabuz? Badago erdiko biderik?
Eta euskararen aldetik, ba al dago beste euskaltzale batzuekin, sinistedunak izan zein ez, indarrak batzeko aukerarik?
Izan daiteke bide bat beste euskaltzale batzuekin batera kausa baten alde lanean aritzearekin batera ebanjelizatze-lana egitea eta hautsitako zubiak berreraikitzen hastea?
Gauza gehiago adierazi nahiko nituzke, baina momentuz hauxe da idatzi ahal dudana.
Izan bedi larunbat betea lanerako eta senidetasunerako.
Aitor Etxebarria
FEDE BIZIPENAK PARTEKATZEKO PROPOSAMENA
2026ko martxoa
1. Proposamenaren testuingurua
Kristau fedea –oro har, fede erlijioso oro– bizipen bati lotzen zaio. Bizipen hori falta bada, ideien arkeologia egin dezakegu, baina ez dago erlijio bizirik.
Kristautasuna pertsonaren bizipenean errotzen eta mamitzen da eta ez teologoen gogoetetan; gogoeta horiek soilik baliotsuak izango dira pertsonaren bizipenei mesede egiten badie. Dogmek ez dute kristautasunaren bizipena ziurtatzen; dogmak bizipenen zerbitzuan daude, eta ez alderantziz. Jakina, pertsonaren bizipena ez da nahikoa esateko kristau bizipena dagoenik, baina pertsonaren bizipena ezean ez dago kristau federik.
Bizipen pertsonalak pertsonaren narrazioan azaltzen dira. Bizipenak pentsatu baino lehenago, baino gehiago narratzen dira. Egia da narrazioa beti mugatua izango dela baina pertsonaren bizipen sakonak komunikatzeko zubia da, pertsonen subjektibotasunak komunikazioan jartzen dituen zubia.
Bide batez, beharbada interesgarria da ohartaraztea ebanjelioetako testuen helburua ez dela historia (zentzu zientifikoan eta gaur egun ulertzen dugun bezala) kontatzea, baizik eta istorioak narratzea; istorio horiek dira, azken batean, bizipen pertsonal sakonen narrazioak.
Edozein narrazio beti testuinguru kultural batean egiten da eta testuinguru kultural horretan ulertzen da. Besteak beste, horrek esan nahi du kristau belaunaldi bakoitzak bere ebanjelio-narrazioa egin behar duela, inoiz pentsatu gabe Ebanjelioa narrazio batean (kultura batean kokatuta dagoen narrazioan) agortzen denik.
Gaurko kristau euskaradunak oso testuinguru berezi batean bizi gara –hala ere, konturatu gaitezen testuinguru kultural oro bitxia dela. Testuinguru kulturala eta haren joerak ez dira inoiz ere aukeratzen, errealitatearen datuak dira; kontua da pertsona nola kokatzen den testuinguru horretan. Hori horrela, oso galdera interesgarria da ondorengoa: gaurko kristau eta euskaradunen fedea zer nolakoa da?; zer argitasun ditu?; zer iluntasun?; zer alaitasun?; zer sufrimendu?... Gaurko kristau euskaradunen bizipenean ebanjelioa gertatzen ari da, inkulturatzen ari da, oratzen ari da. Baina hori nola gertatzen den eta horretan zer gertatzen den jakiteko, ez galdetu teologoei, ez soziologoei, ez adituei, soilik bizipen hori duen jendeak erantzun baitezake, hots, beste askoren artean, guk geuk.
Beharbada, bizipenak narratzea zer den deskribatzea komenigarria da. Hemen, tratatu bat egin gabe, narrazioaren zenbait ezaugarri aletzea lagungarria izan daiteke:
- Narrazio interesgarriak dira pertsonaren erraiak ukitzen (aztoratzen, mugitzen, larritzen, alaitzen…) dituztenak.
- Subjektibotasunaren isla da narrazioa, hots, gertakari (egoera…) esanguratsu bat pertsonak nola bizi (izan) duen.
- Gehienbat, sentimenduak, emozioak, oro har, bizipenak dira narratzen direnak.
2
- Bizipenak narratzea ez da gogoeta egitea; gogoeta egitea zilegi da eta komenigarria, baina beste kontu bat da.
- Bizipenak bizipen dira eta ez dira juzkatzen.
- Bizipenak narratzeko ez dago eredu bakar bat; pertsona bakoitzak berea aurkitu behar du.
- Bizipenaren narrazioa oso subjektiboa izan arren, ahalegina egiten du besteek (entzuten dutenek) ulertu ahal izateko.
- Bizipenen narrazioa soilik konfiantzazko giro batean egin daiteke.
2. Proposamenaren helburua
Gure taldean –oraindik izengabekoa– biltzen garenok kristauak gara eta euskaradunak eta bata –kristau izatea– zein bestea –euskaraduna izatea– estimu handian dugu, baina badakigu –esperimentatzen dugu– batak zein besteak ur harrotuetan nabigatzen dutela –jitoan daudela esatera ausartuko nintzateke–. Testuinguru horretan, denetariko bizipen sakonak izango dira, nork bereak, baina, aldi berean, testuinguru partekatu batean kokatuta.
Hori guztia dela eta, ekimenaren helburua soila da (soila baina sakona eta hauspo handikoa):
Gure euskaradun izaeran, gure fede bizipenak partekatzea.
Zer emaitza espero dezakegu helburu horretatik?
1) Nork bere fede bizipen sakonei hitz jartzea, nahiz eta totelka izan
2) Besteen fede bizipenetatik edatea
3) Elkarri adore ematea ez etsitzeko gaurko gure baldintzetan
4) Kontzientzia partekatua aberastea eta zabaltzea (edo beste modu
batean esatera, tradizio bat egiten laguntzea)
5) …
3. Nola eratu proposamena
3.1. Foku bat aukeratzea topaketa bakoitzeko.
Zer da fokua? Gure testuinguru kulturalak fede pertsonalari hainbat bizipen sakon eta ziragarri eragiten dizkio. Bizipen horiek galdera moduan jarri daitezke: Zein da zure otoitzaren esperientzia? Nola bizi duzu Eliza?
Zure bizitzan izan den fede-bizipenik argiena? Zein da zure fede bizipenean ziurtasun argiena? Zein da zure fede bizipenean arrakalarik handiena? Nola bizi duzu muturreko gutxiengoa izatea?...
Galdera horiek guztiak adibideak baino ez dira. Horietako bakoitzak foku bat seinalatzen du.
Kontua izango litzateke foku bat aukeratzea topaketa bakoitzeko.
Aukeratutako fokua edozein dela ere, ziur aski guztiok izango dugu bizipenen bat horri lotuta.
3.2. Fokua aukeratu eta gero, foku horrekin lotuta testu iradokitzaile bat bilatzea eta banatzea.
Testu hau hurrengo topaketa baino lehenago bidaliko litzaike partaideei, aldez aurretik irakurri ahal izateko. Testuak ezaugarri hauek izan beharko lituzke:
- Labur samarra izatea (bizpahiru orrikoa).
- Euskaraz emango genuke. Jatorrizko testua beste hizkuntza batean balego, itzuli egin beharko genuke.
- Aukeratutako fokuari modu argian lotua.
3
- Bizipena(k) gaztigatu behar ditu eta ez ideiak edo planteamenduak. Testua ez da berez gogoeta teologikoa, bizipen pertsonalaren komunikazioa baizik.
- Iradokitzailea eta, neurri batean, probokatzailea.
3.3. Partekatzea talde txikian
Taldeak bost eta zazpi tarteko kidekoak izan daitezke.
Taldeak ausaz osatu daitezke (edo agian beste modu batean).
Taldeko bileraren hasieran komenigarria da helburua eta dinamika gogoratzea (beharbada, talde bakoitzean dinamizatzaile bat egotea komenigarria izan liteke).
Lehenengo pausoan, bidalitako testua irakur daiteke; taldeko baten batek irakur dezake guztientzat.
Bigarrenean, galdetu daiteke ea ondo ulertzen den, edo zerbait argitu behar den.
Hirugarrenean, partaide bakoitzak aukeratzen du ideia bat (esaldi bat, paragrafo bat) bereziki iradokitzailea iruditzen zaiona. Azaldu dezake laburki zergatik iruditzen zaion esanguratsua.
Azkenean, nahi duenak partekatu dezake zein den bere bizipena gai honetaz. Parte hau oso librea da. Baten batek nahiago du isilik egotea, besteren batek esaldi bat aukeratu dezake bere bizipena partekatzeko, besteren batek fokua bere osotasunean… Ez da ezer adostu behar. Inoiz ere ez da ezer eztabaidatu behar. Dinamika honen helburua ez da egia identifikatzea. Soilik entzutea.
Talde osoaren aurrean zerbait partekatu daiteke? Pentsatu beharko
La Asamblea Plenaria de la Conferencia Episcopal aborda estos días también la donación de órganos, el suicidio asistido y el uso de la IA en medicina
Fuente: Vida Nueva Digital
Por Elena Magariños
29/09/2026
Los obispos alemanes han reafirmado este martes su rechazo a la gestación subrogada y al suicidio asistido, al tiempo que han defendido la donación de órganos como un gesto de solidaridad siempre que exista una decisión libre y expresa del donante. Lo han hecho durante una de las jornadas de la asamblea plenaria de otoño de la Conferencia Episcopal Alemana, que se celebra en Fulda.